Skip to content
Maar omdat hij oprecht bezorgd was.
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Alleen moe.”
Zijn kaak spande zich kort aan toen hij de kapotte koffer zag.
Daarna keek hij omhoog naar mijn moeder.
“Ik denk dat we een gesprek moeten voeren.”
Mijn moeder hervond eindelijk haar stem.
“Dit is belachelijk,” zei ze scherp. “Wie denk jij wel niet te zijn?”
Lucas haalde rustig een leren map uit zijn binnenzak.
“Lucas Moretti,” antwoordde hij kalm. “Meerderheidsaandeelhouder van Moretti Property Group.”
Vanessa lachte nerveus.
“Dat bestaat niet eens.”
Een van de beveiligers schoof meteen een tablet naar voren.
Op het scherm stond het bedrijfslogo.
Daaronder: vastgoedprojecten, hotels, commerciële gebouwen en investeringen verspreid over drie landen.
Mijn moeder werd zichtbaar bleker.
Ik kende die blik.
Het was dezelfde blik die ze kreeg wanneer ze besefte dat ze de controle verloor.
“Dat is onmogelijk,” zei ze zacht.
Lucas keek eindelijk recht naar haar.
“Nee,” zei hij rustig. “Wat onmogelijk is, is dat jullie dachten Elena slecht te kunnen behandelen zonder gevolgen.”
De wind trok aan mijn natte haren terwijl stilte zich over de oprit verspreidde.
Aan de overkant van de straat stonden inmiddels twee buren achter hun ramen toe te kijken.
Vanessa keek van Lucas naar mij.
“Dus… je hebt gelogen?”
Ik voelde hoe Lucas’ hand rustig tegen mijn rug bleef.
“Nee,” zei ik zacht. “Jullie hebben nooit gevraagd.”
Dat maakte haar nog bozer.
“Dus al die tijd speelde hij arm?”
Lucas glimlachte flauwtjes.
“Een man die met zijn handen werkt is niet arm.”
Die woorden troffen harder dan geschreeuw ooit zou kunnen.
Mijn moeder herstelde zich snel genoeg om haar arrogantie terug te vinden.
“Zelfs als dit waar is,” zei ze koud, “verandert dat niets aan het testament.”
Lucas knikte langzaam.
“Daarover gesproken…”
Hij draaide zich naar één van de SUV’s.
Een oudere man stapte uit met een paraplu en een aktetas.
Meneer Bennett.
Mijn vaders persoonlijke advocaat.
Mijn moeder verstijfde volledig.
“Harold?” fluisterde ze.
De advocaat keek haar strak aan.
“Margaret.”
Zelfs in de regen klonk zijn stem scherp genoeg om glas te breken.
Vanessa zette een stap achteruit.
“Wat doet hij hier?”
“Mijn werk,” antwoordde hij droog.
Hij liep naar ons toe en opende zijn aktetas.
“Het oorspronkelijke testament van Richard Moretti,” zei hij duidelijk. “Ondertekend zes maanden geleden.”
Mijn hart sloeg een slag over.
Mijn moeder schudde meteen haar hoofd.
“Dat testament is afgehandeld.”
“Nee,” zei hij rustig. “Het testament dat u heeft laten registreren was een aangepaste versie.”
De stilte daarna voelde gevaarlijk.
Zelfs de regen leek zachter te vallen.
Mijn moeder verloor alle kleur in haar gezicht.
Vanessa keek geschrokken naar haar.
“Mama…?”
Maar mijn moeder antwoordde niet.
Meneer Bennett haalde documenten uit zijn tas.
“Het originele testament bevatte een clausule,” vervolgde hij. “Namelijk dat het familiehuis volledig eigendom zou worden van Elena Moretti zodra zij gehuwd was.”
Mijn adem stokte.
Lucas kneep zacht in mijn hand.
De advocaat ging verder.
“Daarnaast kreeg zij vijftig procent van alle aandelen in Moretti Biotech.”
Vanessa’s mond viel open.
“Dat liegt hij!”
Maar zelfs zij klonk niet overtuigd.
Mijn moeder keek nu niet meer boos.
Ze keek bang.
Echt bang.
“Richard wilde niet dat Elena afhankelijk zou zijn van iemand anders,” zei de advocaat rustig. “Daarom liet hij zijn wensen juridisch vastleggen.”
Ik voelde plotseling een brok in mijn keel.
Mijn vader had het dus echt geregeld.
Hij had me niet vergeten.