DEEL 2

De woorden van de kleine Liam bleven in de lucht hangen.

“Mama zei dat mijn vader hem aan haar had gegeven… maar hij weet niet dat ik nog besta.”

Niemand zei iets.

Het geluid van de golven tegen de romp van het jacht leek plotseling oorverdovend.

Alexander keek van Liam naar Clara.

Toen weer naar Liam.

Zijn handen trilden.

“Wat bedoel je daarmee?” vroeg hij zacht.

Clara sloot haar ogen.

Vijf jaar lang had ze zich voorbereid op dit moment.

Vijf jaar lang had ze zich afgevraagd wat ze zou zeggen als ze Alexander ooit weer zou tegenkomen.

Maar nu het zover was, voelde geen enkele voorbereiding voldoende.

“Liam,” zei ze voorzichtig, “ga alsjeblieft even naar de speelruimte. Ik kom zo.”

De jongen keek naar haar, knikte en liep weg.

Pas toen hij uit het zicht was verdwenen, haalde Clara diep adem.

Victoria stond nog steeds verstijfd naast Alexander.

“Is hij…” begon Alexander.

Zijn stem brak.

“Is hij mijn zoon?”

Clara antwoordde niet meteen.

In plaats daarvan opende ze haar tas.

Daar haalde ze een oud, versleten notitieboek uit.

Hetzelfde boek dat ze jarenlang had bewaard.

Het boek waarin tientallen brieven zaten.

Lees verder op de volgende pagina