Binnen stond de maîtresse opnieuw. Dit keer zonder de arrogantie of de glimlach die haar eerder zo dreigend had gemaakt. Ze gebaarde naar de gang. “Kom binnen,” zei ze zacht. “Alles is klaar.”

Ze aarzelde even, maar volgde het gebaar. Haar kinderen keken haar vragend aan, hun ogen groot van spanning. Ze had geen idee wat ze kon verwachten.

De kamer waar ze binnenkwam, leek op het eerste gezicht volkomen normaal. Een woonkamer, smaakvol ingericht, een bank, een paar stoelen. Maar in het midden stond een tafel bedekt met enveloppen, documenten en enkele mappen. Het rook naar vers gewassen hout en een vleugje van die dure kaars die haar man altijd op tafel zette tijdens diners.

“Wat is dit?” vroeg ze, haar stem zacht, maar trillend van opwinding en angst tegelijk.

De maîtresse glimlachte, maar dit keer was het geen spottende grijns. Het was een rustige, bedachtzame glimlach. “Het is geen spel,” zei ze. “Ik heb iets dat je moet zien. Iets dat je leven kan veranderen.”

Haar handen klemden zich om de kinderen heen. Ze voelde hoe hun hartjes snel klopten. Ze wist dat dit moment alles zou bepalen: hoe verder, wat ze zou doen, hoe ze zou reageren.

Lees verder op de volgende pagina