Het was een vreemde rust die zich in mij had genesteld. Niet de rust van opluchting, maar die van helderheid. Alsof er eindelijk geen mist meer hing tussen wat ik voelde en wat ik wist.

Ik draaide mijn telefoon in mijn hand en las het bericht van mijn vader opnieuw: We moeten het over het huis hebben.
Geen felicitatie. Geen vraag hoe het met me ging. Alleen dat.

Ik typte langzaam: Waarover precies?

De drie puntjes verschenen bijna meteen. Hij was dus aan het wachten geweest.
Dit is niet iets voor berichten. Ik kom langs.

Ik keek naar de voordeur, naar het bordje dat ik die ochtend had opgehangen. Voor het eerst voelde het niet kinderachtig, maar noodzakelijk.
Alleen op uitnodiging, had ik geschreven. En ik meende het.

Ik antwoordde: Nee. We spreken ergens anders af. Morgen. Café op de hoek, 10:00.

Er volgde een korte stilte, langer dan ik had verwacht. Toen: Prima.

Ik legde mijn telefoon neer en ademde diep in. Dit was nieuw. Ik was degene die de regels bepaalde. Niet uit wraak, maar uit zelfbehoud.

Die nacht sliep ik beter dan in lange tijd. Geen herhalende gedachten, geen oude gesprekken die zich in mijn hoofd afspeelden. Alleen stilte.

De volgende ochtend koos ik bewust simpele kleren: een jeans, een lichte trui. Geen poging om indruk te maken. Geen behoefte om iets te bewijzen.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3