Skip to content
Douglas verwachtte tranen. Hij verwachtte paniek. Misschien zelfs smeekbedes.
Wat hij kreeg… was stilte.
Ik legde de papieren zorgvuldig terug op het aanrecht, alsof het niets meer was dan een rekening die later betaald moest worden. Mijn blik bleef een seconde langer op zijn gezicht rusten. Hij zag er ontspannen uit, bijna opgelucht. Alsof hij al had gewonnen.
“Wanneer vertrek je?” vroeg ik rustig.
Hij knipperde even, duidelijk verrast door mijn toon. “Ik dacht dat jij misschien… ergens anders zou verblijven.”
“Dit is mijn woning,” antwoordde ik simpel. “Maar maak je geen zorgen. We regelen het netjes.”
Voor het eerst verscheen er een kleine rimpel van onzekerheid op zijn voorhoofd.
Die avond pakte hij een koffer. Niet alles — alleen het noodzakelijke. Dat zei me genoeg. Hij dacht dat hij snel zou terugkeren. Dat dit een tijdelijke zet was, een strategische stap in een spel dat hij al had uitgedacht.
Maar hij had één cruciale fout gemaakt.
Hij had mij onderschat.
De dagen daarna verliepen kalm. Te kalm, naar zijn verwachting. Geen woede-uitbarstingen, geen dramatische confrontaties. Ik ging naar mijn werk, hield vergaderingen, tekende documenten. Alles zoals altijd.
Ondertussen werkte achter de schermen een volledig team.
Franklin hield me dagelijks op de hoogte.
“Hij heeft geprobeerd toegang te krijgen tot drie rekeningen,” zei hij op de derde dag. “Allemaal geweigerd.”
“En?” vroeg ik.
“Hij begint nerveus te worden.”
Ik knikte. “Dat is pas het begin.”