Ik kneep zachtjes in Lucas’ hand en probeerde mijn angst te verbergen. Zijn kleine gezichtje zag ernstig uit, iets wat ik nog nooit eerder had gezien. “Oké,” zei ik zacht, “we gaan samen kijken, oké? Maar stilletjes, hoor.”

We liepen voorzichtig terug naar ons huis, waarbij we elke hoek in de gaten hielden. Het was nog vroeg, en de straat was leeg, op het zachte geruis van de ochtendwind na. Toen we bij de oprit kwamen, hield Lucas mijn hand steviger vast.

“Hier,” fluisterde hij, en wees naar een licht dat door het raam in de woonkamer scheen. “Dat is niet normaal…”

Mijn hart bonkte in mijn borst. Ik keek naar het raam en zag een schim bewegen, snel en ongebruikelijk. Het was te vroeg voor Michael om thuis te zijn, en niemand anders had toegang tot ons huis. Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.

“Lucas, blijf achter me,” zei ik terwijl ik de deur langzaam opende. Het slot klikte zachtjes, en ik drukte de deur voorzichtig open. De woonkamer was stil, maar het licht dat ik eerder zag, kwam van de openstaande schuifdeur naar de tuin.

Ik zag het onmiddellijk. Een man, onbekend, bewoog zich snel door de kamer. Zijn gezicht was deels verborgen onder een capuchon. Hij leek te zoeken naar iets, maar zijn ogen vernauwden zich toen hij ons zag.

Lees verder op de volgende pagina