Isabella staarde naar Alexander, haar hart kloppend in haar keel. Zijn woorden hadden haar volledig verrast. Ze had verwacht dat hij haar zou helpen met een baan als huishoudster, oppas of schoonmaakster. Niet… dit. Zijn voorstel was ongewoon, haast onmogelijk, en toch leek het een uitweg uit de uitzichtloze situatie waarin ze zich bevond.

Ze keek naar haar kinderen. Samuel knipperde met zijn ogen, nog te jong om volledig te begrijpen wat er gebeurde, maar hij voelde haar spanning en greep haar hand stevig vast. Lily leunde tegen Isabella, haar ogen groot en nieuwsgierig. Isabella wist dat ze geen keuze had; honger en kou lonkten, en de kinderen hadden haar nodig.

“Ik… ik weet niet wat ik moet zeggen,” stamelde ze. Haar stem was breekbaar.

Alexander glimlachte, maar het was een zachte, begripvolle glimlach. “Zeg niets. Denk erover na. Neem de tijd die je nodig hebt. Er is geen haast. Maar weet dit: het aanbod is oprecht. Jij en je kinderen zouden een leven krijgen dat jullie waard zijn, een toekomst zonder angst, zonder honger.”

Isabella slikte. Haar hoofd tolde. Alles in haar zei dat ze dit niet kon accepteren. Maar wat als ze geen andere keuze had? Wat als dit de enige manier was om haar kinderen een toekomst te geven?

Lees verder op de volgende pagina