“Ja,” zei ik.

“En er is nooit een overdracht of volmacht ondertekend?”

“Nee.”

Hij tikte op zijn toetsenbord.

“Dan is het simpel. Hij kan juridisch niets gedaan hebben wat standhoudt.”

Ik voelde Lucía naast me verstijven.

“Maar ze heeft me buitengezet,” fluisterde ze.

Medina keek haar aan, zachter nu.

“Dat kan iedereen proberen,” zei hij. “Maar proberen is geen eigendom.”

Ik leunde iets naar voren.

“Zijn moeder,” zei ik. “Doña Regina. Zij was daar ook.”

Dat was het moment waarop Medina echt opkeek.

“Dan wordt het interessant,” zei hij.

“Waarom?” vroeg Lucía.

Hij sloot het dossier.

“Omdat familie-invloed in dit soort zaken meestal betekent dat iemand dacht dat regels alleen voor anderen gelden.”

Twee uur later zaten we in de auto op weg naar het appartementencomplex.

Lucía was stil. Te stil.

Ze keek niet uit het raam. Ze keek naar haar baby alsof hij de enige vaste plek in de wereld was.

“Ik had hem vertrouwd,” zei ze plots.

Haar stem brak niet. Ze was al voorbij breken.

Ik keek even naar haar.

“Vertrouwen is niet wat ze hebben misbruikt,” zei ik rustig.

“Wat dan wel?”

“Alle bescherming eromheen.”

Toen we aankwamen, stond het gebouw er precies zo bij als Lucía had beschreven.

En precies zo verkeerd.

Zwarte zakken langs de stoep. Een kinderwagen half omgevallen. Een deurmat die niet meer bij een huis hoorde.

Maar het ergste was de stilte van buren die wel keken, maar niet ingrepen.

Lucía stapte uit.

Haar handen trilden, maar ze liep.

Ik volgde haar.

De deur van het appartement was niet kapot. Niet geforceerd.

Net vervangen.

Een nieuwe cilinder.

Alsof iemand trots wilde laten zien hoe netjes hij zijn misdaad had uitgevoerd.

Lucía probeerde de sleutel.

Hij paste niet.

Haar adem stokte.

“Zie je?” fluisterde ze. “Hij heeft het echt gedaan.”

Ik legde een hand op haar schouder.

“Niet hij,” zei ik.

Ze keek me verward aan.

“Dan zijn moeder,” corrigeerde ik.

“Ook niet volledig.”

We draaiden ons om.

Een vrouw stond aan de overkant van de gang.

Doña Regina.

Ze keek alsof ze al gewonnen had voordat iemand überhaupt begon te spelen.

“Je had moeten luisteren, meisje,” zei ze.

Lees verder op de volgende pagina