Maar hij maakte zijn zin niet af.

Want op dat moment gebeurde het opnieuw.

Deze keer was het geen trilling. Het was een zwakke, maar duidelijke beweging van Renée’s borst.

Een ademhaling.

Kort. Onregelmatig. Maar echt.

De kamer vulde zich met een plotselinge spanning. Karine handelde onmiddellijk. “We moeten haar opnieuw controleren. Snel!”

De arts knikte en het team kwam weer in beweging. Apparatuur werd aangepast, sensoren opnieuw geplaatst. Iedereen werkte geconcentreerd, maar niemand sprak hardop uit wat ze allemaal dachten.

Kon dit echt gebeuren?

De monitor gaf eerst niets aan. Een paar lange seconden gingen voorbij, seconden die voelden als minuten.

En toen—

Een zwak, piepend geluid.

Een lijn verscheen op het scherm.

Onregelmatig. Fragiel. Maar aanwezig.

Een hartslag.

“Ze heeft een pols,” zei Karine, haar stem nu steviger, maar haar ogen glinsterden.

De arts boog zich dichter naar het scherm. “Heel zwak… maar ja. Ze is er nog.”

In de verkoeverkamer, slechts enkele meters verderop, lag Marianne nog steeds uitgeput en half bij bewustzijn. Didier zat naast haar, zijn handen gevouwen, alsof hij elk moment een antwoord verwachtte dat hij niet durfde te horen.

De deur ging zachtjes open.

Karine stapte naar binnen.

Didier stond onmiddellijk op. “Alstublieft… zeg me…”

Karine keek hem aan. Ze had dit moment al zo vaak meegemaakt—het moment waarop woorden iemands wereld konden breken of helen.

“Uw dochter…” begon ze voorzichtig.

Marianne opende haar ogen, haar blik wazig maar hoopvol.

“…ze vecht.”

Didier begreep het eerst niet. “Wat bedoelt u?”

Karine glimlachte zacht, een glimlach die zelden verscheen na zulke lange nachten. “Renée… we dachten dat we haar verloren hadden. Maar ze ademt. Zwak, maar ze is er.”

Marianne’s lippen begonnen te trillen. “Mag ik… mag ik haar zien?”

Karine knikte. “Ja. Maar voorzichtig. Ze is nog erg kwetsbaar.”

Een paar minuten later werden Marianne en Didier naar de neonatale afdeling gebracht.

De kamer voelde anders aan dan daarvoor. De spanning was er nog steeds, maar er hing ook iets nieuws in de lucht—iets dat leek op hoop.

Marianne keek naar de couveuse. Haar ogen vulden zich onmiddellijk met tranen toen ze haar dochters zag, nog steeds dicht tegen elkaar aan.

Lucie bewoog licht, alsof ze de aanwezigheid van haar moeder voelde.

En Renée…

Ze lag stil, maar haar borst bewoog, langzaam en moeizaam.

“Mijn meisjes…” fluisterde Marianne.

Didier legde een hand op haar schouder, zijn eigen ogen rood van emotie.

Karine stond op een kleine afstand en observeerde alles. Ze voelde een bekende pijn in haar borst—een echo van haar eigen verleden. Maar deze keer was het anders. Deze keer was er iets wat ze toen niet had gehad.

Lees verder op de volgende pagina