Linda’s woorden bleven in mijn hoofd echoën terwijl ze me voorzichtig maar vastberaden richting het huis leidde. Mijn hart bonsde in mijn borstkas, en hoewel een deel van mij wilde weglopen en doen alsof ik niets had gehoord, voelde een ander deel dat ik moest weten wat er werkelijk aan de hand was.

We liepen via de achterdeur naar binnen. Het gelach en de muziek van de receptie vervaagden achter ons, alsof ik een andere wereld binnenstapte. De gang was stil, bijna beklemmend. Linda deed het licht aan en liep zonder om te kijken verder naar een deur aan het einde.

“Ben je zeker dat je dit wilt zien?” vroeg ze zacht, haar hand al op de klink.

Ik slikte. “Na wat je net zei… heb ik geen keuze meer.”

Ze knikte langzaam en opende de deur. Een smalle trap leidde naar beneden, de kelder in. De lucht was koel en rook licht muf. Terwijl we naar beneden liepen, voelde ik een vreemde spanning in mijn lichaam – een mengeling van angst, nieuwsgierigheid en ongeloof.

Eenmaal beneden deed Linda nog een lamp aan. De ruimte was groter dan ik had verwacht, netjes georganiseerd met planken vol dozen en oude meubels. Maar mijn aandacht werd onmiddellijk getrokken naar een tafel in het midden van de ruimte.

Daar lagen foto’s. Veel foto’s.

Linda liep ernaartoe en gebaarde dat ik dichterbij moest komen. Met trillende handen pakte ik de bovenste foto op.

Het was Arthur.

Of… iemand die precies op hem leek.

Lees verder op de volgende pagina