Ik keek haar aan, mijn armen strak over elkaar geslagen.

“Begin dan maar,” zei ik kortaf.

Ze knikte langzaam.

“Een paar maanden geleden… voordat ik verdween… kreeg ik bezoek.”

“Van wie?” vroeg ik meteen.

Ze slikte.

“Van iemand die met jouw vader te maken had. Zaken uit het verleden… dingen waar jij niets van wist.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Wat voor dingen?”

“Schulden. Gevaarlijke mensen,” zei ze voorzichtig. “Je vader zat dieper in de problemen dan hij ooit heeft laten zien.”

Ik fronste.

“Dat slaat nergens op. Mijn vader—”

“—probeerde je te beschermen,” onderbrak ze me. “Net zoals ik.”

Ik lachte bitter.

“Door met hem te trouwen?”

“Ja,” zei ze, zonder aarzeling.

Dat ene woord sneed dieper dan alles wat ze tot nu toe had gezegd.

Ze zette een stap dichterbij.

“Ze wilden jou gebruiken,” vervolgde ze. “Omdat jij het enige bent waar je vader echt om geeft.”

Ik voelde hoe mijn keel droog werd.

“Wie zijn ‘ze’?”

“Het soort mensen waar je niet mee onderhandelt,” zei ze zacht. “Ze gaven hem een keuze: betalen… of jou laten boeten.”

Mijn gedachten begonnen te tollen.

“Dus je verwacht dat ik geloof dat jij… wat, een soort deal hebt gemaakt?”

“Dat heb ik ook,” zei ze. “Ik heb aangeboden om met je vader te trouwen. Om zijn schulden over te nemen.”

Ik staarde haar aan.

“Waarom zou iemand dat accepteren?”

“Omdat het hen meer opleverde,” antwoordde ze. “Mijn familie heeft connecties. Geld. Invloed. Meer dan jij ooit hebt gezien.”

Ik stapte achteruit.

“Dus dit hele… huwelijk… is een soort betaling?”

Ze knikte langzaam.

“Een bescherming,” corrigeerde ze.

Ik voelde woede opborrelen.

“En je dacht niet dat ik het recht had om dat te weten?!”

“Ik mocht het je niet vertellen!” riep ze, haar stem brekend. “Als jij het wist, zou je gevaar lopen. Ze houden alles in de gaten. Alles.”

Er viel een zware stilte.

Lees verder op de volgende pagina