Ik zette mijn laptop recht voor me en liet mijn blik nog één keer over de documenten glijden.

Geen emoties. Geen familie. Alleen feiten.

Dat was altijd mijn kracht geweest.

Waar anderen gevoelens zagen, zag ik patronen. Waar anderen loyaliteit voelden, zag ik risico’s.

En Ryan… was een risico.

De volgende ochtend begon vroeg.

Mijn assistent, Noor, stond al klaar met koffie toen ik het kantoor binnenliep.

“Alles voorbereid?” vroeg ik.

“Ja,” zei ze. “De raad is compleet. Juridisch team ook. En… Vale Meridian heeft bevestigd dat hun vertegenwoordiger aanwezig zal zijn.”

Ik knikte.

“Ryan?” vroeg ik, hoewel ik het antwoord al wist.

“Ja.”

Natuurlijk.

Mensen zoals hij missen nooit een kans om in het middelpunt te staan.

De vergaderzaal was strak, modern, en stil.

Grote ramen. Grijze lucht. Een tafel van glas die elke beweging weerspiegelde.

Ik nam plaats aan het hoofd.

Langzaam druppelden de anderen binnen.

Lees verder op de volgende pagina