De telefoon bleef trillen in mijn hand.

Ik staarde naar het scherm.
“Michaël belt…”

Nog een keer.
En nog een keer.

Ik nam niet op.

Niet omdat ik bang was.
Maar omdat sommige gesprekken beter plaatsvinden wanneer mensen gedwongen worden om eerst te kijken… en pas daarna te praten.

Ik stopte de telefoon in mijn tas en liep terug naar de zaal.

Ava zat nog steeds netjes op haar stoel. De crackers waren onaangeroerd. De frietjes die ik had geregeld stonden voor haar, nog warm.

Ze keek op toen ik terugkwam.

“Gaan we bijna?” vroeg ze zacht.

Ik knikte en streek een pluk haar uit haar gezicht.
“Ja, lieverd. Nog heel even.”

Aan de andere kant van de zaal zag ik beweging.

Michael.

Hij stond niet meer bij de fotograaf.

Hij keek naar zijn telefoon. Nog een keer. Toen draaide hij langzaam zijn hoofd… recht in mijn richting.

Onze blikken kruisten elkaar.

Ik hield mijn gezicht rustig.

Hij begon te lopen.

Niet rennen.
Niet stormen.

Maar doelgericht.

Alsof elke stap hem dichter bij iets bracht wat hij nog niet wilde geloven.

Brooke zag hem ook.

Ze lachte nog naar haar bruidsmeisje, maar haar glimlach zakte toen ze zijn gezicht zag.

Lees verder op de volgende pagina