“Te lang,” antwoordde ze. “Ik heb je nodig. En het is serieus.”

Haar vingers trilden terwijl ze het stuur vastpakte.

Ze vertelde hem niet alles. Nog niet. Alleen genoeg.

De blauwe plek.

De therapiekamer.

De dreiging van Daniel.

De naam van Vivian Cross deed aan de andere kant van de lijn meteen iets veranderen.

“Wacht,” zei Thomas langzaam. “Bedoel je Dr. Vivian Cross?”

“Ja.”

De stilte die volgde was zwaarder dan woorden.

“Rebecca… dat is een gevaarlijke familie om tegenin te gaan.”

“Ik weet het,” zei ze. “Maar mijn dochter is zeven.”

Een diepe zucht.

“Wat wil je van mij?”

“Alles wat je kunt vinden. Interne klachten. Eerdere meldingen. Alles wat nooit officieel naar buiten is gekomen.”

Thomas aarzelde.

“Als ik dit doe en ze komen erachter, ben ik mijn baan kwijt.”

Rebecca slikte.

“En als ik niets doe,” zei ze zacht, “ben ik mijn dochter kwijt.”

Dat was het moment waarop hij iets veranderde in zijn toon.

“Geef me 48 uur.”

Ze knikte, ook al kon hij dat niet zien.

“Dank je.”

Toen ze ophing, bleef ze nog een minuut stil zitten.

Dan reed ze eindelijk naar huis.

Die avond was Lily stiller dan normaal.

Ze zat op de bank met haar knuffel tegen zich aangedrukt, haar benen onder zich gevouwen alsof ze kleiner wilde worden.

“Hoe was het bij oma vandaag?” vroeg Rebecca voorzichtig.

Lily keek niet op.

“Goed.”

Dat ene woord was te netjes. Te geoefend.

Rebecca ging naast haar zitten.

“Lily,” zei ze zacht, “je hoeft niet te liegen om iemand te beschermen.”

Het meisje kneep haar ogen even dicht.

“Papa zegt dat ik problemen maak als ik dingen zeg.”

Rebecca voelde haar keel samentrekken.

“Wat voor dingen?”

Lily aarzelde.

Toen fluisterde ze: “Als ik zeg dat ik pijn heb.”

De kamer leek te verdwijnen.

Rebecca trok haar dochter dicht tegen zich aan, maar Lily verstijfde eerst, alsof ze niet zeker wist of dat wel mocht.

“Je bent veilig bij mij,” fluisterde Rebecca.

Maar zelfs terwijl ze het zei, geloofde ze het nog niet helemaal.

Twee dagen later kwam Thomas’ bericht.

Niet via de telefoon.

Niet via mail.

Maar persoonlijk.

Hij stond op haar stoep, in een grijze jas, met een map onder zijn arm.

“Je moet dit niet hier lezen,” zei hij meteen.

Rebecca liet hem binnen zonder een woord.

In de keuken legde hij de map op tafel.

“Er zijn drie eerdere interne meldingen geweest,” zei hij. “Allemaal nooit officieel doorgestuurd.”

Rebecca opende de map.

Lees verder op de volgende pagina