Ik staarde naar het briefje en vervolgens naar de enkels van mijn baby. Mijn hart bonsde zo hard dat ik bijna niet kon ademen. Daniel merkte mijn stilvallen niet meteen; hij parkeerde de auto in de garage en opende de achterdeur. Margaret bleef glimlachen, alsof ze het allemaal één groot spel vond.

Ik nam een diepe ademhaling, mijn handen trilden nog steeds toen ik het kleine voetje voorzichtig oppakte. Ik draaide hem om en keek naar de enkel. Er zat een vreemd litteken, nauwelijks zichtbaar, maar genoeg om een gevoel van kou door mijn ruggengraat te sturen. Mijn maag kromp zich samen.

“Wat is er?” vroeg Daniel terwijl hij de draagzak losmaakte.

“Check zijn enkel,” mompelde ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar.

Hij keek me verbaasd aan, maar vertrouwde mijn toon. “Wat bedoel je?”

“Doe het gewoon,” zei ik, terwijl ik mijn instinct volgde.

Daniel pakte de voet voorzichtig vast en draaide hem zachtjes om. Zijn ogen werden groot, en een pijnlijke stilte vulde de auto.

“Dit… dit is niet goed,” fluisterde hij.

Lees verder op de volgende pagina