Daniel slikte. Zijn ogen volgden het kleine meisje en de fragiele baby terwijl hij langzaam zijn handen op zijn knieën legde. “Drie nachten?” herhaalde hij zacht, alsof hij hoopte dat hij het verkeerd had gehoord. Maar Lily knikte, haar lippen op elkaar geklemd, haar blik strak gericht op de gebarsten stoeptegels.

“Ze… ze zei dat ze snel terug zou zijn,” fluisterde Lily. “Maar… ze is niet gekomen.”

Daniel voelde de koude lucht rondom hem lijken te verdichten. Het was duidelijk dat hier geen routine-melding voor nodig was – dit was een noodgeval. Hij boog zich voorzichtig voorover. “Lily, kun je me naar binnen brengen? Daar kunnen we het warmer maken en iets te eten geven aan Noah.”

Het meisje knikte aarzelend, maar er zat iets in haar blik dat vertelde dat ze niet volledig vertrouwde. Daniel sloeg zijn hand zachtjes op de plastic zak met blikjes en zei: “Ik zal helpen.”

Samen liepen ze langzaam naar een klein appartementencomplex aan de rand van het park. Daniel zag dat de trap oud en roestig was, de muren afbladderend, en voelde een stekende combinatie van medeleven en woede. Hoe had een vijfjarig meisje het moeten opnemen tegen een wereld die haar duidelijk al had opgegeven?

Binnen zorgde Daniel dat de verwarming aan ging en legde Noah voorzichtig op een zachte deken op de bank. Lily zat naast hem, haar handen nog steeds om de baby geklemd, alsof loslaten geen optie was. Daniel haalde een thermoskan warme melk tevoorschijn die hij standaard bij zich had voor noodgevallen met kinderen, en schoof die voorzichtig naar Lily.

“Hier, drink een beetje. Noah ook,” zei hij zacht.

Lees verder op de volgende pagina