Ik stapte naar voren zonder na te denken.

“Ashley,” zei ik, mijn stem laag maar vast.

Ze glimlachte eerst nog, alsof ze dacht dat ze dit kon uitleggen, kon draaien, kon redden wat ze had opgebouwd.

Maar toen ze mijn gezicht echt zag… verdween die glimlach.

“Mijnheer, ik—”

“Sta op,” onderbrak ik haar.

Geen geschreeuw.

Geen chaos.

Alleen controle.

Langzaam zette ze haar voeten op de grond en kwam overeind. Haar houding veranderde meteen – van arrogant naar voorzichtig.

“Ik kan dit uitleggen,” zei ze snel. “Uw vrouw is de laatste tijd erg emotioneel. De zwangerschap—”

“Stop.”

Eén woord.

Meer had ik niet nodig.

Ik liep langs haar heen, recht naar Lily.

Ze deinsde achteruit.

Dat brak me meer dan alles wat ik net had gezien.

“Lily…” zei ik zacht.

Ze schudde meteen haar hoofd, tranen stroomden over haar wangen.

“Het spijt me… ik maak het schoon… ik zal beter zijn, echt… alsjeblieft, word niet boos…”

Mijn borst trok samen.

Niet boos worden?

Op haar?

Wie had haar dat in hemelsnaam laten geloven?

Ik knielde langzaam voor haar neer, op dezelfde natte vloer waar zij al die tijd had gezeten.

“Hey… kijk me aan,” zei ik voorzichtig.

Ze aarzelde.

Alsof zelfs dat gevaarlijk was.

Toen, heel langzaam, keek ze op.

Haar ogen waren rood, uitgeput… en vol angst.

Maar niet alleen voor Ashley.

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3