De ochtend van de bruiloft stond ik vroeg op. De zon scheen fel door de gordijnen van onze kleine huurwoning, maar het voelde niet warm – het voelde als een uitdaging. Evan en Emma sprongen rond in hun kamer, vol opwinding omdat ze eindelijk een privéjet zouden zien. Ik glimlachte naar hen, hoewel mijn hart zwaar voelde. Garrett dacht dat hij me vernederde door me uit te nodigen, maar ik had een plan.

Het was niet wraak die ik zocht – dat had ik al gehad in stilte, in de afgelopen vier jaar. Het was erkenning. Voor mezelf, voor de kinderen. Voor alles wat ik had doorstaan en wat hij nooit had gezien.

We vertrokken naar het vliegveld. De kinderen keken hun ogen uit toen ze het enorme toestel zagen dat ons zou brengen naar het landgoed waar Garrett en Tessa zouden trouwen. Terwijl we opstegen, nam ik een diepe ademhaling. De lucht was helder, maar mijn gedachten waren chaotisch. Hoe zou Garrett reageren als hij ons zag? Wat als Tessa boos of jaloers werd? Wat als alles uit de hand liep?

Lees verder op de volgende pagina