Skip to content
Rick bleef even stil staan bij de deur, alsof hij de zwaarte van zijn eigen woorden wilde laten bezinken. Zijn blik was niet koud, maar ook niet geruststellend. Ik voelde hoe mijn hart sneller begon te kloppen.
“Wat bedoel je?” vroeg ik, mijn stem zachter dan ik had gewild.
Hij liep langzaam naar het raam en keek naar buiten, naar de uitgestrekte tuin die in het maanlicht lag. “Dit huwelijk… het was nooit alleen maar wat jij dacht dat het was.”
Mijn handen begonnen licht te trillen. “Ik dacht dat je… dat we…” Ik kon de zin niet eens afmaken.
Hij draaide zich om en keek me recht aan. “Ik weet waarom je ja hebt gezegd. En geloof me, ik neem je dat niet kwalijk.”
Dat verraste me. Ik had een verwijt verwacht, misschien zelfs teleurstelling. Maar zijn stem was kalm, bijna begripvol.
“Ik heb je niet gekozen omdat ik een jonge vrouw wilde om indruk te maken op anderen,” ging hij verder. “Ik heb je gekozen omdat jij iemand bent die overleeft. Iemand die blijft staan, zelfs als niemand kijkt.”
Die woorden raakten me meer dan ik had verwacht. “Je kent me niet eens zo goed,” fluisterde ik.
Rick glimlachte zwak. “Meer dan je denkt.”
Hij liep naar een kast, opende een lade en haalde er een map uit. Hij hield die even vast voordat hij hem naar mij uitstak.