Mijn adem stokte. Het bad was halfvol, het water trilde zachtjes door de beweging van hun lichamen. Emma zat stil, haar knieën tegen haar borst gedrukt. Mark leunde over haar heen, maar de manier waarop hij fluisterde, was verkeerd – niet zacht of liefdevol, maar controlerend, intimiderend. Zijn hand lag op haar arm, net genoeg om haar te laten verstijven.

Ik voelde een ijzige golf door mijn lijf trekken. Alles in mij schreeuwde dat ik moest ingrijpen. Maar ik bleef staan, mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat ze het konden horen. Mijn gedachten schoten heen en weer.

“Dit kan niet,” fluisterde ik tegen mezelf. “Dit gebeurt gewoon niet.”

Maar mijn instinct vertelde me iets anders. Het voelde als een waarschuwing, een alarm dat niet genegeerd kon worden.

Ik haalde diep adem en deed een stap naar voren, de deur verder openend. Emma keek op, en ik zag het moment dat haar ogen volledig vertrouwen verloor. Haar blik smekend, hulpeloos – dat was het laatste wat ik nodig had om te handelen.

“Emma, kom bij mama,” zei ik kalm, maar streng.

Lees verder op de volgende pagina