De liftdeuren gingen langzaam dicht achter hen.

En voor het eerst in lange tijd voelde het appartement niet vol spanning, maar leeg op een manier die bijna rustig was.

Ik bleef nog even in de deuropening staan. Niet omdat ik twijfelde. Maar omdat ik wist dat dit moment geen terugspoelen meer had.

Op de blauwe map naast mij viel het zachte licht van de hal.

Mijn telefoon trilde.

Een bericht van Alejandro.

“Dit is krankzinnig. Je kunt mijn familie niet zomaar buiten zetten. We moeten praten.”

Ik las het twee keer.

En legde de telefoon dan omgekeerd op tafel.

Praten was iets wat we al lang niet meer echt deden. Alleen nog uitleggen, rechtvaardigen, en uiteindelijk zwijgen aan mijn kant.

Ik liep naar binnen, sloot de deur en draaide de nieuwe sleutel één keer extra rond.

Niet uit angst.

Maar uit zekerheid.