Het ijzeren hek sloot zich achter hen met een doffe klik die luider klonk dan hij eigenlijk was.

Doña Teresa liep als eerste naar voren, haar hakken tikten zelfverzekerd over de grindweg. Maar ik zag het meteen: haar tempo was iets trager geworden. Niet veel. Net genoeg.

Rodrigo volgde haar, zijn telefoon al in de hand alsof hij bewijs wilde verzamelen voor iets wat hij nog niet begreep.

En achter hen… de rest van de familie Cortés, in een kleine golf van parfum, ego en verwachting.

“Dit moet een vergissing zijn,” mompelde Paola, terwijl ze om zich heen keek naar de lange oprijlaan, de palmbomen en het witte landhuis dat langzaam zichtbaar werd.

Doña Teresa lachte kort.

“Ze probeert indruk te maken. Laat haar.”

Ik stond nog steeds bij de ingang van het huis.

Rustig.

Niet gehaast.

Lees verder op de volgende pagina