Mijn moeder keek nog steeds naar Elena alsof zij het probleem was.

Niet haar zoon die dronken een vrouw in een afgesloten gang had vastgezet.

Niet de gescheurde stof van Elena’s jurk.

Niet de angst die nog zichtbaar door haar handen trok terwijl ze zich aan mijn arm vasthield.

Nee.

Voor mijn moeder was de grootste ramp nog steeds “het schandaal”.

De gasten.

De reputatie.

Mijn vader bukte zich en hielp Mateo overeind alsof híj degene was die bescherming nodig had.

“Je hebt genoeg gedronken,” mompelde hij tegen hem.

Mateo veegde bloed van zijn lip — bloed van mijn vuist — en keek me aan met dezelfde arrogantie die hem zijn hele leven had beschermd.

“Ze overdrijft,” zei hij. “Ik wilde alleen praten.”

Elena zei niets.

Maar ik voelde haar ademhaling nog steeds onregelmatig tegen mijn borst.

En toen besefte ik iets belangrijks:

Lees verder op de volgende pagina