Grant had geen idee waarom ik glimlachte.

Hij dacht dat de medicijnen me verward hadden gemaakt. Dat de uitputting mijn verzet had gebroken. Dat ik eindelijk had geaccepteerd wat hij en Celeste al maanden achter mijn rug hadden voorbereid.

Maar terwijl hij mijn haar streelde alsof hij een zorgzame echtgenoot was, hoorde ik elk detail scherper dan ooit.

“De documenten zijn al verwerkt,” fluisterde Celeste zacht vanuit de hoek van de kamer. “Zodra Mara slaapt, nemen we Lily mee naar de privékamer.”

Mijn moeder knikte nerveus.

“En wat als ze zich iets herinnert?”

Grant glimlachte koud.

“Ze was onder narcose. Niemand gaat haar geloven.”

Mijn vingers sloten zich langzaam rond het ziekenhuislaken.

Niemand gaat haar geloven.

Ik had die zin honderden keren gehoord in rechtszalen. Van manipulatieve echtgenoten. Van families die vrouwen probeerden te isoleren. Van mensen die dachten dat macht hetzelfde was als waarheid.

Maar Grant vergat iets cruciaals.

Lees verder op de volgende pagina