Skip to content
Die woorden gaven me een vreemd gevoel in mijn borst. Niet omdat ik dacht dat er iets ernstigs was, maar omdat Lily het zo serieus zei.
“Wanneer gebeurt dat?” vroeg ik.
“Vanmiddag,” zei ze. “Toen ik hem een tekening liet zien die ik had gemaakt. Hij glimlachte wel, maar het was een andere glimlach.”
Ik glimlachte zacht. “Wat voor glimlach?”
Ze haalde haar schouders op.
“Gewoon… niet zijn echte glimlach.”
Kinderen hebben een verrassend goed geheugen voor kleine details. Toch probeerde ik het logisch te bekijken.
“Misschien was hij gewoon moe, Lily. Of misschien dacht hij aan iets anders.”
Ze knikte een beetje, maar ik zag dat ze nog steeds niet helemaal overtuigd was.
“Ga maar slapen,” zei ik uiteindelijk. “Morgen voelt alles vast weer normaal.”
Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd en deed het licht uit.
Die nacht bleef haar opmerking echter door mijn hoofd gaan.
Hij is anders.
Ik lag naast mijn man in bed en luisterde naar zijn rustige ademhaling. Alles leek normaal. Maar Lily’s woorden hadden een kleine twijfel geplant.
De volgende ochtend stond ik vroeg op om ontbijt te maken. Lily zat al aan de keukentafel met haar kleurpotloden.
Mijn man kwam even later binnen.
“Goedemorgen, kleine kunstenaar,” zei hij vrolijk.
Lily glimlachte beleefd, maar niet met dezelfde enthousiasme als vroeger. Ik merkte het meteen.
Hij ook.
Hij pakte een kop koffie en keek naar haar tekening.
“Wat maak je daar?”
“Een huis,” zei ze.
“Mooi,” zei hij, maar zijn aandacht ging al snel weer naar zijn koffie.
Normaal gesproken zou hij naast haar gaan zitten, vragen stellen over elk detail en misschien zelfs mee tekenen.
Maar vandaag niet.
Ik keek naar hem en toen naar Lily. Misschien had ze toch een punt.
Na het ontbijt ging hij naar de garage om wat te klussen. Lily bleef in de woonkamer.
“Wil je met opa gaan kijken wat hij doet?” vroeg ik.
Ze aarzelde.
“Misschien later,” zei ze.
Die woorden klonken precies zoals ze gisteren had beschreven.
Ik besloot er niet te veel van te maken, maar later die middag sprak ik mijn man toch even aan.
“Gaat alles goed met je?” vroeg ik terwijl we samen de tuin opruimden.
Hij keek verrast op.
“Ja, natuurlijk. Waarom vraag je dat?”
“Je lijkt een beetje afwezig de laatste dagen.”