Toen de metalen deuren van San Gabriel achter me dichtgingen, voelde ik een vreemde mengeling van vrijheid en scherpte in mijn longen. Het was alsof het zuurstofrijke buitenlicht een sluier van jarenlange beklemming had weggevaagd, maar het was ook het begin van iets gevaarlijks. Ik ademde diep in en voelde de kracht van het lichaam dat ik had gesmeed in die jaren van opsluiting. Elke spier, elke reflex, elk stukje discipline dat ik had opgebouwd, stond nu klaar.

Lidia keek me angstig aan. Haar handen trilden toen ze mijn arm vasthielden. “Nay… wat gaan we doen? Ze zullen ons vinden,” fluisterde ze.

Ik keek haar strak aan. “Nee, Lidia. Jij gaat nooit meer terug naar die hel. Niet jij, en niet Sofi. Vandaag verandert alles.”

De tweeling omhelsde me kort toen we het ziekenhuis verlieten, hun kleine handjes warm in de mijne. Voor hen was dit avontuur een spel, maar ik voelde het gewicht van elke seconde. Elke stap buiten die muren voelde als een overwinning.

Lees verder op de volgende pagina