De deur ging langzaam open.

Claire hield onbewust haar adem in terwijl Ethan en Lily dichter tegen haar aan kropen.

Maar het was niet Ryan die daar stond.

Het was Naomi.

Alleen.

Geen zelfverzekerde glimlach meer. Geen afstandelijke blik. Haar gezicht was kalm… maar er lag iets anders in haar ogen. Iets zachts. Iets dat Claire drie dagen geleden niet had gezien.

“Kom binnen,” zei Naomi rustig.

Claire bewoog niet meteen.

“Waar is hij?” vroeg ze.

“Niet hier,” antwoordde Naomi. “En voorlopig ook niet.”

Dat antwoord was niet wat Claire had verwacht.

Na een korte aarzeling stapte ze naar binnen, haar kinderen nog steeds dicht tegen zich aan. Alles voelde vertrouwd… en tegelijk vreemd. Alsof het huis haar herkende, maar niet meer van haar was.

De woonkamer zag er anders uit.

Rustiger.

Opgeruimder.

Maar er ontbrak iets.

Ryan.

Claire keek rond, haar ogen zoekend naar sporen van hem. Zijn jas. Zijn sleutels. Zijn aanwezigheid.

Niets.

“Ga zitten,” zei Naomi zacht.

Lees verder op de volgende pagina