Ik liep de vergaderruimte uit zonder om te kijken.

Mijn hakken tikten zacht op de marmeren vloer, elke stap gecontroleerd, elke ademhaling rustig. Achter mij hoorde ik Victoria nog iets zeggen — iets triomfantelijks, iets dat klonk als overwinning.

Maar ik glimlachte niet.

Nog niet.

Buiten voelde de lucht anders. Lichter. Alsof iets dat lang op mijn borst had gedrukt, eindelijk begon te verschuiven.

Mijn advocaat, Daniel, haalde me in bij de lift.

“Wat heb je gedaan?” fluisterde hij. “Je hebt letterlijk alles weggegeven.”

Ik keek hem aan.

“Niet alles,” zei ik rustig.

Hij fronste, zichtbaar gefrustreerd. “Dit is geen strategie, dit is overgave.”

Ik drukte op de knop van de lift en wachtte tot de deuren opengingen.

“Vertrouw me,” zei ik simpel.

De deuren sloten zich.

En boven, in die glazen vergaderzaal…

begon het te veranderen.

Hoofdstuk 4: De eerste scheur

Marcus Hale zat nog steeds met het contract in zijn hand toen zijn blik bleef hangen op een specifieke clausule.

Zijn wenkbrauwen trokken samen.

“Victoria…” zei hij langzaam.

Ze schonk zichzelf een glas water in, zichtbaar tevreden. “Wat is er?”

Hij bladerde terug. Nog eens. Langzamer.

“Dit… dit addendum… stond dit er eerder ook al in?”

Victoria rolde met haar ogen. “Marcus, alsjeblieft. Ze heeft net alles aan mij overgedragen.”

Hij keek op.

Lees verder op de volgende pagina